Shloka 18
पूर्ण श्रद्धाकें साथ क्रमश: कथा सुनते हुए उसे अन्ततक पूर्णरूपसे श्रवण करना चाहिये। यथाशक्ति श्रवणके लिये उद्यत रहकर मनको प्रसन्न रखे। हृदयमें हर्षसे उललसित हो मनमें संशय या तर्क-वितर्क न करे ।।
pūrṇaśraddhayā saha kramaśaḥ kathāṃ śṛṇvan tām antataḥ pūrṇarūpeṇa śravaṇaṃ kuryāt | yathāśakti śravaṇāya udyataḥ san manaḥ prasannaṃ rakṣet | hṛdaye harṣeṇa ullasitaḥ san manasi saṃśayaṃ vā tarka-vitarkaṃ na kuryāt || satyārjavavrato dāntaḥ śuciḥ śaucasamanvitaḥ | śraddadhāno jitakrodho yathā sidhyati tac chṛṇu ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—పూర్ణశ్రద్ధతో క్రమక్రమంగా ఈ కథను వింటూ, అంతమువరకు సంపూర్ణంగా శ్రవణం చేయవలెను. యథాశక్తి శ్రవణానికి సిద్ధుడై మనస్సును ప్రసన్నంగా ఉంచుకొనవలెను; హృదయం ఆనందంతో ఉల్లసించుచు సందేహమో తర్కవితర్కమో చేయకూడదు. సత్యం, సరళత అనే వ్రతంలో నిలిచినవాడు, ఇంద్రియనిగ్రహం కలవాడు, శుచిగా శౌచాచారసంపన్నుడై, శ్రద్ధావంతుడై, క్రోధాన్ని జయించిన శ్రోత—అతడు ఏ విధంగా సిద్ధిని పొందునో, అది నేను చెప్పుచున్నాను; వినుడి।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches the discipline of listening to sacred narrative: hear it fully and sequentially with faith, mental clarity, joy, and without skeptical quarrelling; cultivate truthfulness, straightforwardness, self-restraint, purity/cleanliness, faith, and mastery over anger to gain spiritual fruition (siddhi).
Vaiśampāyana pauses the storyline to instruct the audience on the proper inner attitude and ethical qualifications of a hearer, framing the act of listening itself as a dharmic practice that yields ‘siddhi’ when done rightly.