Shloka 8
स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
यत्कृते पृथिवी सर्वा सुहृदो बान्धवास्तथा । हतास्माभि: प्रसह्याजौ क्लिष्टै: पूर्व महावने
vaiśaṃpāyana uvāca |
yat-kṛte pṛthivī sarvā suhṛdo bāndhavās tathā |
hatāsmābhiḥ prasahyājau kliṣṭaiḥ pūrvaṃ mahāvane ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—“యావని కారణముగా సమస్త భూమి పాడైపోయెను, మా సుహృదులు బంధువులును యుద్ధమందు మా చేత బలాత్కారముగా హతులయ్యిరి; మరియు యావని వల్ల మేము పూర్వము మహావనమందు ఘోర కష్టములు అనుభవించితిమో—”
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse frames war as an ethically weighty act whose consequences include the destruction of the land and the loss of one’s own friends and relatives; it points toward moral reckoning and responsibility for violence done “for someone’s sake.”
Vaiśaṃpāyana narrates a speaker’s lament, recalling that for a particular cause/person the protagonists devastated the earth, killed their own kin in battle, and previously suffered hardship during their forest exile.