Shloka 22
Adhyāya 290: Sāṃkhya-vidhi, Deha-doṣa, Guṇa-vicāra, and Mokṣa-gati
Bhīṣma–Yudhiṣṭhira Dialogue
नायं परस्य सुकृतं दुष्कृतं चापि सेवते । करोति यादृशं कर्म तादृशं प्रतिपद्यते,जीव दूसरेके किये हुए शुभ अथवा अशुभ कर्मको नहीं भोगता, वह स्वयं जैसा कर्म करता है वैसा ही फल पाता है
nāyaṁ parasya sukṛtaṁ duṣkṛtaṁ cāpi sevate | karoti yādṛśaṁ karma tādṛśaṁ pratipadyate ||
పరాశరుడు పలికెను—మనిషి ఇతరుల పుణ్యమును గాని పాపమును గాని అనుభవించడు. ఎవడు ఏ విధమైన కర్మ చేయునో, అటువంటి ఫలమే అతనికి లభించును.
पराशर उवाच
Educational Q&A
Each individual is responsible for their own actions and experiences the corresponding results; merit and sin are not transferable from one person to another.
In Śānti Parva’s didactic discourse, the sage Parāśara instructs on ethical causality (karma): the fruits of action adhere to the doer alone, reinforcing personal accountability as a basis for dharma.