Shloka 23
Adhyāya 290: Sāṃkhya-vidhi, Deha-doṣa, Guṇa-vicāra, and Mokṣa-gati
Bhīṣma–Yudhiṣṭhira Dialogue
सुखदु:खे समाधाय पुमानन्येन गच्छति । अन्येनैव जन: सर्व: संगतो यश्न पार्थिव:,विवेकी पुरुष सुख और दुःखको अपने भीतर विलीन करके अन्य मार्गसे अर्थात् मोक्षप्राप्तिके मार्गद्वारा चलता है। जो स्त्री, पुत्र और धन आदिमें आसक्त हैं, वे सब संसारी जीव उससे भिन्न दूसरे ही मार्गपर चलते हैं; अत: जन्मते और मरते रहते हैं
sukha-duḥkhe samādhāya pumān anyena gacchati | anyenaiva janaḥ sarvaḥ saṅgato yac ca pārthivaḥ ||
సుఖదుఃఖములను అంతరంగములో సమాధానపరచుకొని వివేకి పురుషుడు వేరొక మార్గమున—మోక్షమునకు దారితీయు పథమున—నడుచును. కాని ఓ రాజా, ఆసక్తితో బంధింపబడిన జనులందరూ తమ స్త్రీ, పుత్ర, ధనాది సంబంధములతో కూడి వేరే మార్గముననే సాగుదురు; అందువల్ల జననమరణ చక్రములో తిరుగుదురు.
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts two trajectories: the wise person integrates pleasure and pain with inner steadiness and follows the liberating path, while those bound by attachment to worldly ties and possessions follow a different course that keeps them within saṃsāra (repeated birth and death).
Parāśara is instructing a king, drawing a moral distinction between the renunciant/discerning way of life oriented to mokṣa and the common worldly life driven by attachment, emphasizing the karmic consequence of continued rebirth.