Shloka 11
नारद–असित (देवल) संवादः — भूतप्रभवाप्यय, इन्द्रिय-गुण-विवेक, क्षेत्रज्ञ-तत्त्व
तस्यैवं गततृष्णस्य विज्वरस्य निराशिष: । का विवक्षास्ति वेदेषु निरारम्भस्य सर्वत:,“जो तृष्णारहित, उद्वेगशून्य, निष्काम तथा सब प्रकारके आरम्भोंसे रहित है, उस परमेश्वरके निःश्वाससे निःसृत वेदोंके विषयमें आप विपरीत वचन क्यों कह रहे हैं?
tasyaivaṁ gatatṛṣṇasya vijvarasya nirāśiṣaḥ | kā vivakṣāsti vedeṣu nirārambhasya sarvataḥ ||
తృష్ణను దాటినవాడు, అంతర్జ్వర-ఉద్వేగరహితుడు, నిష్కాముడు, అన్ని విధాల ఆరంభాలనుండి విరతుడైనవాడికి—వేదాల గురించి మాట్లాడాలనే ఉద్దేశమే ఏముంటుంది? మరి పరమేశ్వరుని నిశ్వాససమంగా చెప్పబడే వేదాల విషయమై మీరు ఎందుకు విరుద్ధ వచనాలు పలుకుతున్నారు?
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse links true renunciation—freedom from craving, agitation, expectation, and worldly undertakings—with a state where argumentative or self-interested speech about scripture loses its purpose. It also affirms the sanctity of the Vedas as originating from the Supreme, implying that speaking ‘contrary’ to them is ethically and spiritually suspect.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and liberation, Bhishma challenges a position that appears to disparage or contradict the Vedas. He argues that a genuinely desireless, tranquil renunciant would have no agenda-driven reason to attack or distort Vedic authority, especially given the traditional view that the Vedas emanate from the Supreme Lord.