Kārttikeya-Abhiṣecana: Mātṛgaṇa-Nāma Saṃkīrtana and Skanda’s Commission
परिघं च वर्ट चैव भीम॑ च सुमहाबलम् । दहतिं दहनं चैव प्रचण्डौ वीर्यसम्मतौ,रुद्रर्वसुभिरादित्यैरश्विभ्यां च वृतः प्रभु: । महापराक्रमी इन्द्र और विष्णु, सूर्य और चन्द्रमा, धाता और विधाता, वायु और अग्नि, पूषा, भग, अर्यमा, अंश, विवस्वान्ू, मित्र और वरुणके साथ बुद्धिमान् रुद्रदेव, एकादश रुद्रणण, आठ वसु, बारह आदित्य और दोनों अश्विनीकुमार--ये सब-के-सब प्रभावशाली कुमार कार्तिकेयको घेरकर खड़े हुए
vaiśampāyana uvāca |
parighaṃ ca vartaṃ caiva bhīmaṃ ca sumahābalam |
dahatiṃ dahanaṃ caiva pracaṇḍau vīryasammatau |
rudrair vasubhir ādityair aśvibhyāṃ ca vṛtaḥ prabhuḥ ||
వైశంపాయనుడు పలికెను—ఆ మహాప్రభువు సమీపంలో పరిఘుడు, వటుడు, మహాబలవంతుడైన భీముడు, అలాగే దహతి, దహన అనే ఇద్దరు—అత్యంత ప్రచండులు, వీర్యపరాక్రమాలలో ప్రసిద్ధులు—నిలిచియున్నారు. ఆ ప్రభువు రుద్రులు, వసువులు, ఆదిత్యులు మరియు ఇద్దరు అశ్వినీకుమారులతో చుట్టుముట్టబడి, సమవేత దేవసమూహమధ్యలో మహాశోభతో ప్రకాశించెను.
वैशम्पायन उवाच
The verse presents power as legitimate when it is harmonized within a larger moral and cosmic order: many mighty forces stand in disciplined attendance around a higher authority, implying that strength gains meaning when aligned with dharma rather than used as isolated aggression.
Vaiśampāyana describes a majestic gathering in which formidable beings—named figures like Parigha, Varta, Bhīma, Dahati, and Dahana—along with divine groups (Rudras, Vasus, Ādityas, and the Aśvins) surround and attend a central ‘Lord,’ emphasizing a solemn, awe-filled assembly of powers.