Shloka 36
Adhyāya 14: Śalya’s Missile-Pressure and the Pāṇḍava Convergence (शल्यस्य शरवर्षम्)
न जहुः: पार्थमासाद्य ताड्यमाना: शितै: शरै: । महाराज! भरतश्रेष्ठ! तत्पश्चात् अर्जुनने पुन उन सबको अपने बाणोंकी वर्षसि आच्छादित कर दिया। अर्जुनके पैने बाणोंकी मार खाकर उन बाणोंसे कण्टकयुक्त होकर भी आपके सैनिक अर्जुनको छोड़ न सके,नाकम्पत तदा द्रौणि: पौरुषे स्वे व्यवस्थित: । तत्पश्चात् पाण्डुकुमार अर्जुनने दूसरे तीन भल््लोंसे द्रोणपुत्रको घायल कर दिया। महामनस्वी बलवान् वीर अर्जुनके द्वारा अत्यन्त घायल होकर भी अश्व॒त्थामा अपने पुरुषार्थका आश्रय ले तनिक भी कम्पित नहीं हुआ ।। सुरथं च ततो राजन् भारद्वाजो महारथम्
na jahur pārtham āsādya tāḍyamānāḥ śitaiḥ śaraiḥ | mahārāja bharataśreṣṭha tatpaścād arjunena punaḥ | nākampata tadā drauṇiḥ pauruṣe sve vyavasthitaḥ | surathaṃ ca tato rājan bhāradvājo mahāratham ||
పార్థుని సమీపించి అతని పదునైన బాణాలతో తాడింపబడినప్పటికీ మీ సైనికులు అతనిని విడువలేదు. అప్పుడు ద్రౌణి తన పౌరుషంలో స్థిరుడై క్షణమాత్రమూ కంపించలేదు. అనంతరం పాండుకుమారుడు అర్జునుడు మరల మూడు భల్లాలతో ద్రోణపుత్రుని గాయపరిచెను. తదుపరి, ఓ రాజా, భారద్వాజపుత్రుడైన మహారథి సురథుడు (యుద్ధంలో ముందుకు వచ్చెను).
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights kṣatriya ideals in war: endurance under attack and steadfastness in one’s resolve. Even when wounded or pressured, a warrior is portrayed as holding firm to courage and duty rather than yielding to fear.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Kaurava troops, though struck by Arjuna’s sharp arrows after engaging him closely, do not withdraw from him; and Aśvatthāmā (Drauṇi), relying on his own valor, remains unshaken as the battle continues.