Shloka 32
Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
कितनोंने बाजूबंदोंके स्थानमें बड़े-बड़े सर्प धारण कर रखे थे। कितने ही विचित्र आभूषणोंसे विभूषित थे, बहुतोंके शरीर धूलि-धूसर हो रहे थे। कितने ही अपने अंगोंमें कीचड़ लपेटे हुए थे। उन सबने श्वेत वस्त्र और श्वेत फ़ूलोंकी माला धारण कर रखी थी ।। नीलाजड़्ा: पिड़लाड्राश्न मुण्डवक्त्रास्तथैव च | भेरीशड्खमृदड्ांश्ष झर्सरानकगोमुखान्,कितनोंके अंग नील और पिंगलवर्णके थे। कितनोंने अपने मस्तकके बाल मुँड़वा दिये। कितने ही सुनहरी प्रभासे प्रकाशित हो रहे थे। वे सभी पार्षद हर्षसे उत्फुल्ल हो भेरी, शंख, मृदंग, झाँझ, ढोल और गोमुख बजा रहे थे। कितने ही गीत गा रहे थे और दूसरे बहुत-से पार्षद नाच रहे थे
nīlājaṭāḥ piṅgalāṅgāś ca muṇḍavaktrās tathaiva ca | bherīśaṅkhamṛdaṅgāṃś ca jharjharānakanagomukhān ||
సంజయుడు అన్నాడు—ఆ పరిషదులలో కొందరికి నీలజటలు, కొందరికి పింగళవర్ణ అవయవాలు, మరికొందరికి ముండిత శిరస్సు; కొందరు స్వర్ణప్రభతో ప్రకాశించుచున్నారు. హర్షోన్మత్తులై వారు భేరీ, శంఖములను మ్రోగించి, మృదంగమును మోగించి, ఝర్ఝర, ఆనక, గోముఖ వాద్యములను నినదింపజేసిరి; కొందరు గానము చేయగా, మరెందరో నృత్యమందు లీనమయ్యిరి.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores a moral tension: violent or unrighteous acts may be accompanied by dazzling, ecstatic, even ‘ritual’ grandeur. It cautions that spectacle and supernatural sanction-like imagery are not reliable indicators of dharma; ethical evaluation must rest on conduct and intent, not on awe-inspiring appearances.
Sañjaya describes a host of otherworldly attendants (pārṣadas) in varied, striking appearances—matted locks, tawny limbs, shaven heads, golden radiance—rejoicing and making loud music with drums and conches, while some sing and others dance, intensifying the eerie atmosphere around the Sauptika Parva’s nocturnal events.