Shloka 4
Jarāsandha-nipātana, rāja-mokṣa, and rājasūya-sāhāyya-prārthanā
Jarāsandha’s fall, liberation of kings, and request for support
अतोडन्यथा चरँल्लोके धर्मज्ञ: सन् महारथ: | वृजिनां गतिमाप्रोति श्रेयसो<5प्युपहन्ति च
atoḍan yathā caraṁl loke dharmajñaḥ san mahārathaḥ | vṛjināṁ gatim āpnoti śreyaso 'py upahanti ca ||
అందువల్ల ధర్మజ్ఞుడై, మహారథుడై ఉండి కూడా లోకంలో ధర్మానికి విరుద్ధంగా ప్రవర్తించే వాడు—ఇతరుల ధర్మం, అర్థాన్ని అడ్డగించి, నిరపరాధిపై ఇతరుల ధనం, పుణ్యం నశించిందని నింద మోపే వాడు—పాపమయమైన, బాధాకరమైన గతిని పొందుతాడు; తన శ్రేయస్సును కూడా తానే నాశనం చేసుకుంటాడు; ఇందులో సందేహం లేదు.
जरासंध उवाच
Educational Q&A
Even a powerful and learned person (a dharma-knowing mahāratha) who acts against dharma—especially by obstructing others’ rightful good or blaming the innocent—incurs a sinful, painful destiny and undermines his own true welfare (śreyas).
Jarāsandha is delivering a moral warning within his speech: he frames unrighteous conduct—particularly harming others’ dharma/wealth and making unjust accusations—as self-destructive, leading to vṛjina-gati (a grievous end) and loss of śreyas.