Shloka 26
वसुदेव–अर्जुन संवादः
Vasudeva–Arjuna Dialogue in the Aftermath of Dvārakā
ततः प्रादुरभूच्छब्द: समिद्धस्य विभावसो: । सामगानां च निर्घोषो नराणां रुदतामपि,उस समय प्रज्वलित अग्निका चट-चट शब्द, सामगान करनेवाले ब्राह्मणोंके वेदमन्त्रोच्चारणका गम्भीर घोष तथा रोते हुए मनुष्योंका आर्तनाद एक साथ ही प्रकट हुआ
tataḥ prādurabhūc chabdaḥ samiddhasya vibhāvasoḥ | sāmagānāṃ ca nirghoṣo narāṇāṃ rudatām api ||
అప్పుడు మండుతున్న అగ్నியின் చటచట ధ్వని, సామగానం చేసే వారి గంభీర నాదం, మరియు విలపిస్తున్న మనుష్యుల ఆర్తనాదం—ఇవి అన్నీ ఒకేసారి ఉద్భవించెను. అక్కడ కర్మకాండ యొక్క గంభీరత, మానవ శోకం పరస్పరం కలిసిపోయెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse juxtaposes sacred chant with uncontrolled lament, highlighting how, in times of catastrophe, ritual order and human sorrow coexist. It implicitly points to the fragility of worldly stability and the inevitability of suffering when dharma has been exhausted and consequences unfold.
A scene of turmoil is described through sound: the crackle of a blazing fire, the grave resonance of Sāma-chanting, and the cries of weeping people arise together, conveying a communal moment of crisis and mourning.