Shloka 10
अध्याय ४ — द्वारकानिमित्तानि, प्रभासगमनम्, मौसलप्रारम्भः
Omens in Dvārakā, Journey to Prabhāsa, and the Musala Outbreak
तपश्चरिष्यामि निबोध तन्मे रामेण सार्धथ वनमभ्युपेत्य । इतीदमुक्त्वा शिरसा च पादौ संस्पृश्य कृष्णस्त्वरितो जगाम,“अब मुझे क्या करना है, यह सुन लीजिए। वनमें जाकर मैं बलरामजीके साथ तपस्या करूँगा।” ऐसा कहकर उन्होंने अपने सिरसे पिताके चरणोंका स्पर्श किया। फिर वे भगवान् श्रीकृष्ण वहाँसे तुरंत चल दिये
tapaś cariṣyāmi nibodha tan me rāmeṇa sārdhaṃ vanam abhyupetya | itīdam uktvā śirasā ca pādau saṃspṛśya kṛṣṇas tvarito jagāma ||
“నేను ఏమి చేయబోతున్నానో వినండి—రాముడితో కలిసి అరణ్యానికి వెళ్లి నేను తపస్సు చేస్తాను।” అని చెప్పి కృష్ణుడు తలవంచి తండ్రి పాదాలను స్పృశించి, వెంటనే అక్కడి నుంచి త్వరగా బయలుదేరాడు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic conduct at a moment of withdrawal: Kṛṣṇa chooses tapas and departure, while still honoring social and ethical duty through respectful obeisance to his father—showing that renunciation need not negate reverence and responsibility.
Kṛṣṇa announces his decision to go to the forest with Balarāma to undertake austerities. After stating this intention, he bows and touches his father’s feet, then leaves immediately.