Shloka 7
कर्णके मारे जानेपर धृतराष्ट्रके पुत्रोंको भयभीत करते हुए भीमसेन भयंकर स्वरसे सिंहनाद करके आकाश और पृथ्वीको कँपाने तथा ताल ठोंककर नाचने-कूदने लगे ।। तथैव राजन् सोमका: सृज्जयाश्व शड़्खान् दश्मु: सस्वजुश्नापि सर्वे परस्पर क्षत्रिया हृष्टरूपा: सूतात्मजे वै निहते तदानीम्,राजन! इसी प्रकार समस्त सोमक और सूृंजय भी शंख बजाने और एक-दूसरेको छातीसे लगाने लगे। सूतपुत्रके मारे जानेपर उस समय पाण्डवदलके सभी क्षत्रिय परस्पर हर्षमग्न हो रहे थे
sañjaya uvāca |
karṇe ca māre jñāte tu dhṛtarāṣṭrasutān bhayabhītān karayan bhīmaseno bhayaṅkara-svarena siṃhanādaṃ cakāra, ākāśaṃ pṛthivīṃ ca kampayan, tālāṃś ca āhatya nṛtyan-plavan babhūva ||
tathaiva rājan somakāḥ sṛñjayāś ca śaṅkhān dadhmuḥ, sasvajur api sarve parasparaṃ kṣatriyā hṛṣṭarūpāḥ sūtātmaje vai nihate tadānīm ||
సంజయుడు అన్నాడు—కర్ణుడు హతుడైనప్పుడు భీమసేనుడు భయంకర సింహనాదం చేసి ఆకాశభూములను కంపింపజేసి, భుజాలు కొట్టి నర్తిస్తూ దూకుతూ ఉండెను; దాంతో ధృతరాష్ట్రపుత్రులు భయపడ్డారు. అలాగే, ఓ రాజా, సోమకులు మరియు సృంజయులు అందరూ శంఖాలు ఊదుతూ పరస్పరం ఆలింగనం చేసుకున్నారు; సూతపుత్రుడు నిహతుడైన వేళ పాండవసేనలోని క్షత్రియులు ఆనందంతో పరవశించారు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how a pivotal fall in war reshapes morale and fear: victory is amplified through sound, gesture, and collective celebration, while the opposing side is psychologically shaken. Ethically, it reflects the Kṣatriya world where triumph is publicly asserted, even as the larger epic invites reflection on the cost of such exultation amid widespread destruction.
News spreads that Karṇa has been killed. Bhīma responds with a thunderous lion-roar and triumphant gestures that frighten the Kauravas. The Somakas and Sṛñjayas blow conches and embrace, and the Pāṇḍava-side warriors rejoice together at the turning point.