Shloka 6
जिसके कवच, आभूषण, वस्त्र और अस्त्र-शस्त्र छिन्न-भिन्न होकर पड़े थे, उस महाबली कर्णको अर्जुनद्वारा मारा गया देख कौरव-सैनिक निर्जन वनमें साँड़के मारे जानेपर भागनेवाली गायोंके समान इधर-उधर भाग चले ।। भीमश्न भीमेन तदा स्वनेन नादं कृत्वा रोदसी: कम्पयान: । आस्फोटयन् वल्गते नृत्यते च हते कर्ण त्रासयन् धार्तराष्ट्रानू
bhīmaś ca bhīmeṇa tadā svanena nādaṃ kṛtvā rodasīḥ kampayānaḥ | āsphoṭayan valgati nṛtyate ca hate karṇe trāsayan dhārtarāṣṭrān ||
సంజయుడు అన్నాడు—అప్పుడు భీముడు తన భయంకర గర్జనతో నాదం చేసి ఆకాశభూములను కంపింపజేసినట్లయ్యాడు. చేతులు చప్పట్లు కొట్టి, ఎగిరి దూకుతూ, నర్తిస్తూ ఉండెను; కర్ణుడు హతుడైనందుకు భీముని ఉల్లాసం ధృతరాష్ట్రపుత్రులకు భయాన్ని కలిగించింది.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral-psychological dimension of war: the death of a central champion (Karṇa) breaks collective confidence, while the victor’s side may display overpowering triumph that becomes a weapon of fear. It implicitly warns that adharma-driven reliance on a single strongman is fragile, and that battlefield outcomes reshape minds as much as bodies.
After Karṇa has been killed, Bhīma erupts in celebration—roaring, clapping, leaping, and dancing—so loudly that it is said to shake heaven and earth. His display terrifies the Dhṛtarāṣṭra faction, intensifying their panic in the wake of Karṇa’s fall.