Shloka 7
अर्जुनस्य रथाश्वमोचनं कृष्णस्याश्वसेवा च
Arjuna’s Horses Freed; Krishna’s Equine Service
द्रोणदुर्योधनकृपा: कर्णमद्रेशबाह्लिका: । दुःशासनादय: शक्तास्त्रातुं मामन्तकार्दितम्,“ट्रोणाचार्य, दुर्योधन, कृपाचार्य, कर्ण, मद्रराज शल्य, बाह्नीक तथा दुःशासन आदि वीर मुझे यमराजके संकटसे भी बचानेमें समर्थ हैं। प्रिय नरेशगण! फिर जब अकेला अर्जुन ही मुझे मारनेकी इच्छा रखता है तो उसके हाथसे आप समस्त भूपतिगण मेरी रक्षा क्यों नहीं कर सकते हैं
sañjaya uvāca |
droṇaduryodhanakṛpāḥ karṇamadreśabāhlikāḥ |
duḥśāsanādayaḥ śaktāstrātuṃ mām antakārditam ||
“ద్రోణుడు, దుర్యోధనుడు, కృపుడు, కర్ణుడు, మద్రాధిపతి (శల్యుడు), బాహ్లీకుడు, దుఃశాసనుడు మొదలైన వీరులు—మరణమే నన్ను ఆవరించినా—నన్ను రక్షించగల సమర్థులు।”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the psychology of war: leaders bolster morale by invoking renowned protectors and by minimizing a feared opponent. Ethically, it shows how confidence and group solidarity are used to resist fear of death, even when the reality of individual prowess (Arjuna) challenges that confidence.
In Droṇa Parva, amid intense fighting, a speaker (reported by Sañjaya) asserts that the Kaurava champions—Droṇa, Duryodhana, Kṛpa, Karṇa, Śalya, Bāhlika, and Duḥśāsana’s party—can protect him even against Death; thus he questions why they could not protect him from Arjuna alone.