Shloka 8
किमड़ पुनरेकेन फाल्गुनेन जिघांसता । न त्रायेयुर्भवन्तो मां समस््ता: पतय: क्षिते:,“ट्रोणाचार्य, दुर्योधन, कृपाचार्य, कर्ण, मद्रराज शल्य, बाह्नीक तथा दुःशासन आदि वीर मुझे यमराजके संकटसे भी बचानेमें समर्थ हैं। प्रिय नरेशगण! फिर जब अकेला अर्जुन ही मुझे मारनेकी इच्छा रखता है तो उसके हाथसे आप समस्त भूपतिगण मेरी रक्षा क्यों नहीं कर सकते हैं
kim aḍ punaḥ ekena phālgunena jighāṃsatā | na trāyeyur bhavanto māṃ samastāḥ patayaḥ kṣiteḥ ||
“ఇంకా ఏమి చెప్పాలి? ఫాల్గుణుడు (అర్జునుడు) ఒక్కడే నన్ను చంపాలని ఉద్దేశిస్తే, మీరు—భూమి యొక్క సమస్త రాజులు—అందరూ కలిసి కూడా నన్ను అతని చేతి నుంచి ఎందుకు రక్షించలేరు?”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the perceived inevitability of a destined threat: when a supremely capable warrior is determined to kill, even collective worldly power (many kings) may seem insufficient. It also reflects the psychology of war—confidence in one’s champions can collapse into fatalism when confronted with a feared opponent.
Sañjaya reports a statement expressing alarm at Arjuna’s lethal intent. The speaker argues that if Arjuna alone seeks his death, then even all the rulers together would not be able to save him—underscoring Arjuna’s feared prowess and the speaker’s sense of vulnerability.