Shloka 11
द्रोणपर्व अध्याय ६७ — अर्जुनस्य प्रवेशः, श्रुतायुध-वधः, सुदक्षिण-वधः
Arjuna’s advance; deaths of Śrutāyudha and Sudakṣiṇa
वक्षांश्व विविधान् दद्यादन्नानि च धनानि च | सर्व सौवर्णमेवासीद् रन्तिदेवस्थ धीमत:,वे ऋषियोंको करवे, घड़े, बटलोई, पिठर, शय्या, आसन, सवारी, महल और घर, भाँति-भाँतिके वृक्ष तथा अन्न-धन दिया करते थे। बुद्धिमान् रन्तिदेवकी सारी देय वस्तुएँ सुवर्णमय ही होती थीं
vakṣāṃś ca vividhān dadyād annāni ca dhanāni ca | sarvaṃ sauvarṇam evāsīd rantidevasya dhīmataḥ ||
నారదుడు చెప్పెను—ఆయన నానావిధమైన వస్త్రాలు, అలాగే అన్నం మరియు ధనమును కూడా దానమిచ్చెను. ధీమంతుడైన రంతిదేవుని దానమంతా సువర్ణమయమే అయి ఉండెను.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dāna-dharma: a righteous person, especially a ruler, should habitually give—food, wealth, and necessities—without miserliness, making generosity a defining virtue rather than a rare act.
Narada is describing Rantideva’s renowned liberality, emphasizing that he regularly distributed many kinds of clothing along with food and wealth, and that his gifts were extraordinarily precious—golden—underscoring the magnitude of his giving.