Shloka 11
Droṇānīka-praveśa: Arjuna’s respectful appeal to Droṇa and renewed advance toward Jayadratha (द्रोणानीकप्रवेशः)
सौवर्णा पृथिवीं कृत्वा य इमां मणिशर्कराम् | विप्रेभ्य: प्राददद् राजा सो<श्चवमेथे महामखे
sauvarṇāṃ pṛthivīṃ kṛtvā ya imāṃ maṇiśarkarām | viprebhyaḥ prādadad rājā so ’śvamedhe mahāmakhe ||
నారదుడు పలికెను—ఏ రాజు భూమిని స్వర్ణమయముగా చేసినట్టుగా, మణికంకరలవలె చేసినట్టుగా, ఆ మహాసంపదను అశ్వమేధ మహామఖములో బ్రాహ్మణులకు దానమిచ్చెను. యజ్ఞసమయంలో విద్యావంతులను గౌరవించి ఇచ్చిన దానం రాజధర్మమునకు శోభనమైన రూపమని ఈ శ్లోకం తెలిపెను।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse praises dāna performed in a sacred context: a ruler’s immense wealth becomes dharmically meaningful when offered to worthy recipients (vipras) during a major yajña, emphasizing generosity, ritual responsibility, and support of sacred learning.
Nārada describes an exemplary king whose riches are so vast that the earth seems ‘golden’ and strewn with ‘jewel-pebbles’; during a grand Aśvamedha rite, the king distributes this wealth to brāhmaṇas, illustrating royal munificence as a celebrated ideal.