Shloka 2
Droṇa-parva Adhyāya 58: Yudhiṣṭhira’s dawn rites, royal gifts, and the reception of Kṛṣṇa
साद्रिद्वीपार्णववनां रथघोषेण नादयन् । स शिबिर्व रिपून् नित्यं मुख्यान् निध्नन् सपत्नजित्,राजा शिबिने पर्वत, द्वीप, समुद्र और वनोंसहित इस पृथ्वीको अपने रथकी घरघराहटसे प्रतिध्वनित करते हुए प्रधान-प्रधान शत्रुओंको मारकर सदा ही अपने विपक्षियोंपर विजय प्राप्त की थी
sādridvīpārṇavavanāṁ rathaghoṣeṇa nādayan | sa śibir iva ripūn nityaṁ mukhyān nidhnan sapatnajit |
నారదుడు పలికెను—రాజు శిబి పర్వతాలు, ద్వీపాలు, సముద్రాలు, వనాలతో కూడిన ఈ భూమిని తన రథఘోషతో నాదింపజేస్తూ, ప్రధాన శత్రువులను సంహరించి, ఎల్లప్పుడూ ప్రత్యర్థులపై విజయం సాధించేవాడు।
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ideal of royal prowess and dominance in battle—how a king’s fame and authority are portrayed as world-resounding through martial success—while implicitly raising the ethical tension between glory gained by conquest and the human cost of continual killing.
Nārada describes a king whose chariot’s thunder seems to make the whole world reverberate; he repeatedly defeats and kills the leading enemies, earning the epithet “sapatnajit,” a perpetual victor over opponents.