Shloka 27
अभिमन्यु-परिवेष्टनम्
Encirclement and Counterassault of Abhimanyu
तैः स्फुरद्धिर्महाराज शुशुभे भू: सुलोहितै: । पज्चास्यै: पन्नगैश्छिन्नैर्गरुडेनेव मारिष,आदरणीय महाराज! खूनसे लथपथ होकर तड़पती हुई उन भुजाओंसे इस पृथ्वीकी वैसी ही शोभा हो रही थी, जैसे गरुड़के द्वारा छिन्न-भिन्न किये हुए पाँच मुखवाले सर्पोंके शरीरोंसे आच्छादित हुई वसुधा सुशोभित होती है
taiḥ sphuraddhir mahārāja śuśubhe bhūḥ sulohitaiḥ | pañcāsyaiḥ pannagaiś chinnair garuḍeneva māriṣa ||
మహారాజా! రక్తవర్ణంగా మారి ఇంకా తడుముకుంటున్న ఆ అవయవాలతో భూమి ప్రకాశించింది—గరుడుడు చీల్చి వేసిన పంచఫణి సర్పదేహాలతో నేల అలంకరించబడినట్లుగా.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile to highlight the grim paradox of war: the battlefield can appear 'splendid' in a purely visual, heroic sense, yet that splendor is inseparable from bloodshed and suffering. It implicitly invites reflection on the ethical burden (pāpa/duḥkha) that accompanies violence, even when performed within the conventions of kṣatriya warfare.
Sañjaya describes the battlefield to Dhṛtarāṣṭra: severed, blood-soaked limbs still twitch on the ground, making the earth look striking. He compares this scene to the earth covered with the chopped bodies of five-hooded serpents slain by Garuḍa, intensifying the sense of carnage and relentless destruction.