Shloka 143
ब्रह्मचर्य चरत्येष शिवा यास्य तनुस्तया । यास्य घोरतरा मूर्ति: सर्वानित्ति तयेश्वर:,उनकी जो शिव मूर्ति है, वह जगत्की रक्षाके लिये ब्रह्मचर्यका पालन करती है और उनकी जो घोरतर मूर्ति है, उसके द्वारा भगवान् शंकर सम्पूर्ण जगत्का संहार करते हैं
brahmacaryaṁ caratyeṣā śivā yāsya tanus tayā | yāsya ghoratarā mūrtiḥ sarvān atti tayā īśvaraḥ ||
జగత్తు రక్షణకై ఆయన ఏ శివమూర్తితో ఉంటాడో, ఆ మూర్తి బ్రహ్మచర్యాన్ని ఆచరిస్తుంది; కానీ ఆయన మరింత ఘోరమైన మూర్తిద్వారా ఈశ్వరుడు శంకరుడు సమస్త జగత్తును గ్రసించి సంహరిస్తాడు.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that divine power is ethically structured: restraint (brahmacarya) sustains and protects the world, while the same divinity also bears a fearsome aspect that dissolves creation when cosmic balance requires it. Protection and destruction are not contradictions but complementary functions within dharma and cosmic order.
Vyāsa explains Śiva’s dual manifestations—an auspicious, world-protecting form characterized by disciplined restraint, and a more terrible form through which Śaṅkara brings about total destruction. This frames Śiva as both guardian and dissolver, contextualizing events in the epic within a larger cosmic theology.