Shloka 64
दुर्वार्णं दुर्दुशं तिग्ममन्युं महात्मानं सर्वहरं प्रचेतसम् । दिव्यं चापमिषुधी चाददानं हिरण्यवर्माणमनन्तवीर्यम्,उन्हें कहीं कोई रोक नहीं सकता, उनका दर्शन बड़ी कठिनाईसे होता है, वे दुष्टोंपर प्रचण्ड कोप करनेवाले हैं, उनका हृदय विशाल है, वे सारे क्लेशोंको हर लेनेवाले अथवा सर्वसंहारी हैं, साधु पुरुषोंके प्रति उनका हृदय अत्यन्त उदार है, वे दिव्य धनुष और दो तरकश धारण करते हैं, उनका कवच सोनेका बना हुआ है तथा वे अनन्त बल-पराक्रमसे सम्पन्न हैं
durvārṇaṃ durdṛśaṃ tigmamanyuṃ mahātmānaṃ sarvaharaṃ pracetasaṃ | divyaṃ cāpaṃ iṣudhī cādadānaṃ hiraṇyavarmāṇam anantavīryam ||
వ్యాసుడు పలికెను—ఆయనను ఆపడం అసాధ్యం, దర్శనం దుర్లభం; దుష్టులపై ఆయన కోపం క్షురధార వంటిది. మహాత్ముడు, ప్రచేతసుడు; సమస్త క్లేశాలను హరించేవాడు—కాలధర్మం వచ్చినప్పుడు సర్వసంహారకుడూ. ఆయన దివ్య ధనుస్సు, రెండు తూణీరాలు ధరించెను; స్వర్ణకవచధారి, అనంతవీర్యసంపన్నుడు.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse presents a dharmic paradox of power: the truly great can be both a remover of suffering and, when righteousness requires, an agent of total destruction. Fierce wrath is framed as directed against the wicked, while greatness of soul and discernment guide the use of overwhelming force.
Vyāsa describes a formidable warrior figure whose presence is overwhelming and difficult to face. The description emphasizes his unstoppable nature, fierce anger toward wrongdoers, and his divine martial equipment—bow, two quivers, and golden armor—highlighting his boundless prowess in the war setting.