Shloka 63
रुद्रमीशानवृषभं हरं शम्भुं कपर्दिनम् | चेकितानं परां योनिं तिषछततो गच्छतश्ष ह,वे “रु अर्थात् दुःखको दूर करनेके कारण रुद्र कहलाते हैं। ब्रह्मा आदि लोकपालोंमें सबसे श्रेष्ठ हैं। पापहारी, कल्याणकी प्राप्ति करानेवाले तथा जटाजूटधारी हैं। वे ही सबको चेतना प्रदान करते हैं और वे ही स्थावर-जंगम प्राणियोंके परम कारण हैं
rudram īśāna-vṛṣabhaṃ haraṃ śambhuṃ kapardinam | cekitānaṃ parāṃ yoniṃ tiṣṭhataḥ gacchataś ca ha ||
వ్యాసుడు పలికెను—నేను రుద్రుని స్తుతిస్తున్నాను—ఈశానుడు, వృషభధ్వజుడు, హరుడు, శంభువు, కపర్ది. ఆయనే సమస్త చైతన్యాన్ని జాగృతం చేసేవాడు; స్థావర-జంగమ ప్రాణులకన్నిటికీ పరమ కారణం, పరమ యోని. దుఃఖాన్ని దూరం చేయునందున ‘రుద్రుడు’; బ్రహ్మాది లోకపాలకులలో శ్రేష్ఠుడు, పాపహారి, మంగళప్రదాత.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse frames Rudra/Śiva as the supreme, auspicious source of all beings and as the remover of suffering and sin—encouraging devotion grounded in ethical purification and recognition of a higher cosmic order.
Vyāsa delivers a eulogy of Rudra using multiple epithets, explaining their significance (remover of sorrow, foremost among divine guardians) and presenting him as the ultimate cause behind all living and non-living existence.