Shloka 4
नामर्ष तत्र कुर्वन्ति धिक क्षात्रं धिगमर्षिताम् । धृतराष्ट्र बोले--संजय! जिन महात्माने विधिपूर्वक अंगोंसहित सम्पूर्ण वेदोंका अध्ययन किया था, जिन लज्जाशील सत्पुरुषमें साक्षात् धथनुर्वेद प्रतिष्ठित था, जिनके कृपाप्रसादसे कितने ही पुरुषरत्न योद्धा संग्रामभूमिमें ऐसे-ऐसे अलौकिक पराक्रम कर दिखाते थे, जो देवताओं के लिये भी दुष्कर थे; उन्हीं द्रोणाचार्यकी वह पापी, नीच, नृशंस, क्षुद्र और गुरुधाती धृष्टद्युम्मन सबके सामने निन््दा कर रहा था और लोग क्रोध नहीं प्रकट करते थे। धिक्कार है ऐसे क्षत्रियोंको! और धिक्कार है उनके अमर्षशील स्वभावको!! ।। १ -+3३३ || पार्था: सर्वे च राजान: पृथिव्यां ये धनुर्धरा:
nāmarṣaṃ tatra kurvanti dhik kṣātraṃ dhig amarṣitām |
ధృతరాష్ట్రుడు అన్నాడు—అక్కడ ఎవరికీ ధర్మోచితమైన ఆగ్రహం కలగడం లేదు. అటువంటి క్షాత్రధర్మానికి ధిక్కారం; అవమానం, అధర్మం చూచి కూడా కోపం రాని వారి అమర్షశీల స్వభావానికి ధిక్కారం. దేవతలకైనా దుర్లభమైన పరాక్రమాలు యుద్ధభూమిలో అనేక వీరులు చూపగలిగేలా చేసిన ద్రోణాచార్యుని, పాపి, నీచుడు, నృశంసుడు, క్షుద్రుడు, గురుద్రోహి అయిన ధృష్టద్యుమ్నుడు అందరి ముందే నిందిస్తున్నాడు—అయినా జనులు కోపం ప్రకటించరు! అటువంటి క్షత్రియులకు ధిక్కారం; వారి అప్రతిఘాత సహనానికి ధిక్కారం!
धृतराष्ट उवाच