Shloka 36
तस्य रूपं बभौ राजन् भारद्वाजं जिघांसत: । यथा रूपं पुरा विष्णोर्हिरण्यकशिपोर्वधे
tasya rūpaṃ babhau rājan bhāradvājaṃ jighāṃsataḥ | yathā rūpaṃ purā viṣṇor hiraṇyakaśipor vadhe ||
రాజా! భారద్వాజపుత్రుడైన ద్రోణుని సంహరించాలనే ఉద్దేశంతో ఉన్న ధృష్టద్యుమ్నుని రూపం, పూర్వం హిరణ్యకశిపుని వధించిన వేళ విష్ణువు ధరించిన రూపంలా ప్రకాశించింది।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse uses a mythic analogy to show how intense resolve in battle can appear overwhelming and ‘larger than life.’ Ethically, it highlights how narratives of war often interpret human ferocity through the lens of cosmic order—suggesting that power and wrath are judged by the purpose they serve (justice vs. mere vengeance).
Sañjaya describes a warrior (contextually, one intent on killing Droṇa, called Bhāradvāja) whose appearance becomes radiant and terrifying as he advances with lethal intent. He is compared to Viṣṇu’s formidable manifestation at the time of Hiraṇyakaśipu’s death.