Shloka 34
तान् हयान् निहतानू् दृष्टवा द्विजाग्रयेण स पार्षतः । नामृष्यत युधां श्रेष्ठो याज्ञसेनिर्महारथ:,विप्रवर द्रोणके द्वारा अपने घोड़ोंको मारा गया देख योद्धाओंमें श्रेष्ठ पार्षतवंशी महारथी ट्रपदकुमार सहन न कर सके
tān hayān nihatān dṛṣṭvā dvijāgryeṇa sa pārṣataḥ | nāmṛṣyata yudhāṃ śreṣṭho yājñasenir mahārathaḥ ||
ద్విజశ్రేష్ఠుడైన ద్రోణాచార్యుడు తన అశ్వాలను సంహరించినదాన్ని చూచి, యుద్ధవీరులలో శ్రేష్ఠుడైన పార్షతవంశీయ మహారథి యాజ్ఞసేని (ద్రుపదపుత్రుడు) దాన్ని సహించలేకపోయాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how battlefield losses—especially the destruction of one’s immediate means of action (horses and chariot-team)—can provoke intense anger even in a renowned warrior. It implicitly contrasts the ideal of forbearance with the reality of war, where honor, pride, and tactical necessity quickly inflame the mind.
Droṇa, the eminent brāhmaṇa-warrior, has slain Dhṛṣṭadyumna’s horses. Dhṛṣṭadyumna (called Pārṣata and Yājñaseni), a leading fighter on the Pāṇḍava side, sees this and becomes unable to tolerate it, signaling a surge of wrath and an impending intensification of combat.