प्रजानाथ! धृष्टद्युम्मके जो-जो बाण, तरकस और धनुष आदि थे, उनमेंसे गदा और खड्गको छोड़कर शेष सारी वस्तुओंको दुर्धर्ष द्रोणाचार्यने काट डाला ।। धृष्टद्युम्नं च विव्याध नवभिर्निशितै: शरै: । जीवितान्तकरे: क्रुद्धः क्ुद्धरूपं परंतप:,शत्रुओंको संताप देनेवाले द्रोणने कुपित होकर क्रोधमें भरे हुए धृष्टद्युम्नको नौ प्राणान्तकारी तीक्ष्ण बाणोंद्वारा बींध डाला
sañjaya uvāca | prajānātha! dhṛṣṭadyumne yo-yo bāṇaḥ, tarakasaś ca dhanuṣ-ādīni ca āsan, teṣu gadā-khaḍgau vihāya śeṣāḥ sarvā vastūni durdharṣo droṇācāryaḥ ciccheda || dhṛṣṭadyumnaṃ ca vivyādha navabhir niśitaiḥ śaraiḥ | jīvitāntakaraiḥ kruddhaḥ kruddharūpaṃ parantapaḥ ||
సంజయుడు అన్నాడు—ఓ ప్రజానాథా! ధృష్టద్యుమ్నుని వద్ద ఉన్న బాణాలు, తూణీరాలు, ధనుస్సులు మరియు ఇతర ఆయుధాలు—గద, ఖడ్గం తప్ప—అన్నిటినీ దుర్ధర్షుడైన ద్రోణాచార్యుడు చుట్టూరా చీల్చివేశాడు. ఆపై శత్రుసంతాపకుడైన ద్రోణుడు కోపంతో ఉప్పొంగి, క్రుద్ధరూపంతో ధృష్టద్యుమ్నుని తొమ్మిది ప్రాణాంతక తీక్ష్ణ శరాలతో బలంగా బీదించాడు।
संजय उवाच
The verse highlights how, in the battlefield context of kṣatriya-dharma, mastery and anger can combine to produce overwhelming destruction. It implicitly warns that wrath (krodha) intensifies violence and narrows ethical vision, turning combat skill into a force that threatens life itself.
Sanjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Drona disables Dhrishtadyumna by cutting apart nearly all his weapons and gear, sparing only the mace and sword. Drona then wounds him with nine sharp, potentially fatal arrows, demonstrating Drona’s dominance in that exchange.