Shloka 23
शरैस्तैराचितं द्रोणं नापश्याम महारथम् । भास्करं जलदै रुद्ध वर्षास्विव विशाम्पते,प्रजानाथ! जैसे वर्षाकालमें मेघोंकी घटासे आच्छादित हुए सूर्य नहीं दिखायी देते हैं, उसी प्रकार उन बाणोंके ढेरसे दबे हुए महारथी द्रोणको हमलोग नहीं देख पाते थे
śaraistairācitaṃ droṇaṃ nāpaśyāma mahāratham | bhāskaraṃ jaladair ruddhaṃ varṣāsv iva viśāmpate prajānātha |
హే ప్రజానాథా! ఆ బాణసమూహాలతో పూర్తిగా కప్పబడిన మహారథి ద్రోణుడు మాకు ఇక కనబడలేదు—వర్షాకాలంలో మేఘగణాలు అడ్డుపడితే సూర్యుడు కనబడనట్లే।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, even the greatest warrior can be rendered indistinguishable when overwhelmed by the sheer force of weapons—an ethical reminder of the fragility of worldly eminence and the way violence can eclipse discernment and human worth.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Droṇa, the foremost chariot-warrior, has become invisible to the onlookers because he is densely covered by arrows, likened to the sun disappearing behind thick monsoon clouds.