Shloka 173
तमश्न घोरं शब्दश्न तदा समभवन्महान् । उस समय धूलकी वर्षा ऊपर छा गयी। साथ ही बाणोंकी भी वृष्टि हो रही थी। इससे वहाँ घोर अन्धकार छा गया और बड़े जोरसे कोलाहल होने लगा
tamaś ca ghoraṃ śabdaś ca tadā samabhavan mahān |
సంజయుడు పలికెను—ఆ సమయంలో ఘోరమైన అంధకారం వ్యాపించి, మహా కోలాహలం ఉద్భవించెను. ధూళి వర్షంలా పై నుంచి కమ్మగా, అదే వేళ బాణవృష్టి కూడా కురిసెను; అందుచేత అక్కడ భయంకరమైన చీకటి అలముకొని, ఘోరధ్వని పెరిగెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how warfare generates not only physical destruction but also moral and perceptual darkness—confusion, fear, and loss of clarity—warning that adharma-driven violence clouds judgment and amplifies collective suffering.
Sañjaya describes the battlefield as dust rises and arrows pour down, causing a terrifying darkness and a loud, swelling din—signaling an intense, chaotic phase of combat.