Shloka 64
तत: कर्ण: कुरुभि: पूज्यमानो यथा शक्रो वृत्रवधे मरुद्धि: । अन्वारूढस्तव पुत्रस्य यान॑ दहृष्टश्नापि प्राविशत् तत् स्वसौन्यम्,तत्पश्चात् जैसे वृत्रासुरका वध होनेपर देवताओंने इन्द्रका सत्कार किया था, उसी प्रकार कौरवोंसे पूजित होते हुए कर्णने आपके पुत्रके रथपर आरूढ़ हो बड़े हर्षके साथ अपनी उस सेनामें प्रवेश किया
tataḥ karṇaḥ kurubhiḥ pūjyamāno yathā śakro vṛtravadhē marudbhiḥ | anvārūḍhas tava putrasya yānaṃ hṛṣṭaḥ sa āpi prāviśat tat svasaunyam ||
సంజయుడు పలికెను—ఆపై కురువులచే ఘనంగా సత్కరింపబడిన కర్ణుడు, వృత్రవధానంతరం మరుద్గణులు ఇంద్రుని ఎలా ప్రశంసించిరో అట్లే, నీ కుమారుని రథమును అధిరోహించి హర్షంతో తన సేనావిభాగములో ప్రవేశించెను।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how honor and collective praise can strengthen a warrior’s confidence and sense of purpose; ethically, it also hints at the ambiguity of glory in war—celebration may intensify resolve even when the broader conflict remains morally fraught.
After being praised by the Kauravas, Karṇa mounts Duryodhana’s chariot and, rejoicing, proceeds into his own troop formation—an image of renewed momentum and solidarity within the Kaurava ranks.