Shloka 62
पतद् रक्ष: स्वेन कायेन तूर्ण- मतिप्रमाणेन विवर्धता च । प्रियं कुर्वन् पाण्डवानां गतासु- रक्षीहिणीं तव तूर्ण जघान
patad rakṣaḥ svena kāyena tūrṇam atipramāṇena vivardhatā ca | priyaṃ kurvan pāṇḍavānāṃ gatāsur akṣīhiṇīṃ tava tūrṇaṃ jaghāna ||
పడుతూ కూడా ఆ రాక్షసుడు తన దేహంతోనే వేగంగా ముందుకు దూసుకెళ్లి, అసాధారణమైన విక్రాళ పరిమాణానికి విస్తరించాడు. పాండవులకు ప్రియమైన కార్యాన్ని చేయాలనే నిబద్ధతతో, ప్రాణం విడిచినప్పటికీ, ఆ దూకుడులోనే మీ అక్షౌహిణీ సేనను త్వరగా చిత్తుచేశాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of extreme loyalty and self-offering: a warrior turns even his own body into an instrument to protect allies and fulfill what is ‘dear’ to them. It also underscores the Mahābhārata’s moral tension—valor and devotion can coexist with devastating violence, forcing reflection on the cost of war.
Sañjaya reports that a rākṣasa warrior rushes forward, enlarging himself to an extraordinary size, and in a swift assault destroys (renders lifeless) a Kaurava akṣauhiṇī division, doing so to benefit the Pāṇḍavas.