Shloka 54
तां वै शक्ति लेलिहानां प्रदीप्तां पाशैर्युक्तामन्तकस्थेव जिह्दाम् । मृत्यो: स्वसारं ज्वलितामिवोल्कां वैकर्तनः: प्राहिणोद् राक्षमाय,राजन! जिसे उसने युद्धमें अर्जुनका वध करनेके लिये कितने ही वर्षोंसे सत्कारपूर्वक रख छोड़ा था, जिस श्रेष्ठ शक्तिको इन्द्रने सूतपुत्र कर्णके हाथमें उसके दोनों कुण्डलोंके बदलेमें दिया था, जो सबको चाट जानेके लिये उद्यत हुई यमराजके जिह्वाके समान जान पड़ती थी तथा जो मृत्युकी सगी बहिन एवं जलती हुई उल्काके समान प्रतीत होती थी, उसी पाशोंसे युक्त, प्रज्वलित दिव्य शक्तिको सूर्यपुत्र कर्णने राक्षस घटोत्कचपर चला दिया
tāṃ vai śaktiṃ lelihānāṃ pradīptāṃ pāśair yuktām antakasyeva jihvām | mṛtyoḥ svasāraṃ jvalitām ivolkāṃ vaikartanaḥ prāhiṇod rākṣamāyā ||
సంజయుడు అన్నాడు—రాజా! పాశబంధాలతో యుక్తమై, దహించుచు, అంతకుని నాలుకవలె సమస్తాన్ని లీలించుటకు సిద్ధమై, మృత్యువుకు సహోదరి వలె, జ్వలించే ఉల్కవలె కనిపించిన ఆ శక్తిని వైకర్తనుడు కర్ణుడు రాక్షసుడు ఘటోత్కచునిపై విసిరెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the moral pressure of war: even a warrior who has reserved a decisive resource for a particular opponent may be compelled by immediate danger to use it elsewhere. It underscores how choices in battle carry irreversible costs, and how ‘necessity’ can override long-held intentions—inviting reflection on dharma under extreme circumstances.
Sañjaya describes Karṇa releasing the blazing divine Śakti at the rākṣasa Ghaṭotkaca. The weapon is portrayed with death-imagery—like Death’s tongue and a flaming meteor—signaling that it is a near-certain killer and that the battle has reached a terrifying intensity.