Shloka 15
तद् बाणधारावृतमन्तरिक्षं तिर्यग्गताभि: समरे रराज । सुवर्णपुडुखज्वलितप्र भाभि- विचित्रपुष्पाभिरिव स्रजाभि:,समरांगणमें बाणधाराओंसे भरा हुआ आकाश उन बाणोंके सुवर्णमय पंखोंकी तिरछी दिशामें फैलनेवाली देदीप्यमान प्रभाओंसे ऐसी शोभा पा रहा था, मानो वह विचित्र पुष्पोंवाली मनोहर मालाओंसे अलंकृत हो
tad bāṇadhārāvṛtam antarīkṣaṃ tiryaggatābhiḥ samare rarāja | suvarṇapuṅkhajvalitaprabhābhiḥ vicitrapuṣpābhir iva srajābhiḥ ||
సంజయుడు పలికెను—ఆ సమరంలో బాణవర్షముతో కప్పబడిన ఆకాశము, త్రెంచుగా దూసుకుపోయే బాణాల స్వర్ణపక్షాల నుండి వ్యాపించే దగ్ధదీప్తి వలన అతి ప్రకాశముగా మెరిసెను; అది రంగురంగుల పుష్పమాలలతో అలంకృతమైనట్లు కనిపించెను.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse offers no direct injunction, but it implicitly contrasts beauty and destruction: the battlefield can appear aesthetically magnificent, yet that splendor is born from lethal intent. It invites reflection on how perception can mask the ethical gravity of violence.
Sañjaya narrates the intensity of the fighting: volleys of arrows fill the air so densely that the sky seems covered. The glint and radiance from their golden fletchings create a visual effect likened to garlands of multicolored flowers spread across the sky.