Shloka 11
संछिन्नभिन्नध्वजिनश्व केचित् केचिच्छरैरदितभिन्नदेहा: | केचिद् विसूता विहयाश्न केचिद् वैकर्तनेनाशु कृता बभूवु:,वैकर्तन कर्णने वहाँ शीघ्र ही किन्हींकी ध्वजाके टुकड़े-टुकड़े कर दिये, किन्हींके शरीरोंको बाणोंसे पीड़ित करके विदीर्ण कर डाला, किन्हींके सारथि नष्ट कर दिये और किन्हींके घोड़े मार डाले
sañchinnabhinna-dhvajinaś ca kecit kecic charair ādita-bhinna-dehāḥ | kecid visūtā vihayāś ca kecid vaikartanenāśu kṛtā babhūvuḥ ||
సంజయుడు పలికెను—అక్కడ వైకర్తనుడు క్షణంలో కొందరి ధ్వజాలను చీల్చి ముక్కలు చేశాడు; కొందరి దేహాలను బాణవేధనతో బాధింపజేసి చీల్చివేశాడు; కొందరిని సారథిలేనివారిగా, మరికొందరిని అశ్వాలేనివారిగా చేశాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the stark moral atmosphere of war: martial excellence can instantly dismantle not only bodies but also the supports and symbols of a warrior’s identity—banner, charioteer, and horses—highlighting the fragility of worldly status and the heavy ethical cost inherent in battlefield duty.
Sañjaya reports Karna’s rapid onslaught: he shatters some warriors’ standards, pierces and splits others with arrows, kills or removes charioteers, and slays horses—disabling chariots and throwing the opposing ranks into confusion.