नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
श्यालस्तु तव संक्रुद्धो माद्रीपुत्रं हसन्निव । कर्णिनिकेन विव्याध हृदये निशितेन ह,तदनन्तर अत्यन्त क्रोधमें भरकर हँसते हुए-से आपके सालेने एक तीखे कर्णी नामक बाणसे माद्रीपुत्र नकुलकी छातीमें गहरा आघात किया
śyālas tu tava saṅkruddho mādrīputraṃ hasann iva | karṇinikena vivyādha hṛdaye niśitena ha ||
సంజయుడు అన్నాడు—తీవ్ర కోపంతో ఉప్పొంగి, నవ్వుతున్నట్టుగా, మీ బావ కర్ణినీ అనే పదునైన బాణంతో మాద్రీపుత్రుడు నకులుని హృదయదేశంలో గాయపరిచాడు.
संजय उवाच
The verse highlights how anger (krodha) distorts conduct: even an outward show of laughter can accompany ruthless harm. It implicitly warns that in war, ethical restraint is easily eclipsed when wrath governs action.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Dhṛtarāṣṭra’s brother-in-law, enraged, shoots Mādrī’s son Nakula with a sharp karṇinī arrow, striking him in the chest/heart-region.