Shloka 14
द्रोणनिन्दाश्रवणं तथा सात्यकि–पार्षतविवादः
Hearing the reproach of Droṇa and the Sātyaki–Pārṣata dispute
चिक्षेप कर्णमुद्दिश्य कर्णस्तान् व्यधमच्छरै: । महामनस्वी सूतपुत्र कर्णके द्वारा उस रथचक्रके नष्ट कर दिये जानेपर ईषादण्ड, जोते, नाना प्रकारके जूए, हाथीके कटे हुए अंग, मरे घोड़े और बहुत-सी मृत मनुष्योंकी लाशें कर्णको लक्ष्य करके चलायीं; परंतु कर्णने अपने बाणोंद्वारा उन सबकी धज्जियाँ उड़ा दीं ।। स निरायुधमात्मान ज्ञात्वा माद्रवतीसुत:
sañjaya uvāca |
cikṣepa karṇam uddiśya karṇas tān vyadhamac charaiḥ |
sa nirāyudham ātmānaṃ jñātvā mādravatī-sutaḥ ||
సంజయుడు పలికెను—కర్ణుని లక్ష్యంగా ఒక ప్రక్షేపాస్త్రం విసిరబడింది; కాని కర్ణుడు తన బాణాలతో దానిని చూర్ణం చేశాడు. అప్పుడు మాద్రవతీ సుతుడు, తాను నిరాయుధుడనని గ్రహించి, యుద్ధసంకులంలో ప్రాణాపాయం ఎదుర్కొన్నాడు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield ethic of alertness and mastery: even when attacked, a skilled warrior counters effectively; yet the narrative also turns to the moral and strategic peril of becoming nirāyudha (weaponless), where vulnerability tests resolve and dharma-guided conduct under extreme pressure.
Sanjaya reports that an attack was launched against Karna, but Karna destroys the incoming threat with his arrows. Immediately after, attention shifts to a figure called the son of Mādravatī, who realizes he is without weapons, signaling a dangerous turning point in the fight.