Shloka 10
Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
रुधिरोक्षितसर्वाड्री कुरुवृष्णियशस्करौ । परस्परमवेक्षेतां दहन्ताविव लोचनै:,कुरुकुल और वृष्णिवंशके यश बढ़ानेवाले उन दोनों वीरोंके सारे अंग खूनसे लथपथ हो रहे थे। वे नेत्रोंद्वारा एक-दूसरेको जलाते हुए-से देख रहे थे
rudhirokṣita-sarvāṅgau kuru-vṛṣṇi-yaśaḥ-karau | parasparam avekṣetāṁ dahantāv iva locanaiḥ ||
సంజయుడు పలికెను—కురువులకూ వృష్ణివంశానికీ యశస్సు పెంచిన ఆ ఇద్దరు వీరుల సర్వాంగమూ రక్తంతో తడిసిపోయింది. వారు కళ్లతోనే ఒకరినొకరు దహింపజేస్తున్నట్లుగా స్థిరంగా పరస్పరం చూశారు.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the Kṣatriya ideal of steadfastness in battle: even when grievously wounded, warriors remain fixed on duty and honor, seeking to uphold the renown of their lineages. It also implicitly warns of how wrath can ‘burn’ through the eyes, showing the moral intensity and peril of unchecked martial fury.
Sañjaya describes two opposing champions locked in a tense face-off. Both are covered in blood from ongoing combat, and they glare at each other with such hostility that it seems as if their eyes themselves are burning—signaling an imminent, decisive clash.