Shloka 6
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
सो<जिधघांसुर्गुरुं संख्ये गुरोस्तनयमेव च । चकाराचार्यकं तत्र कुन्तीपुत्रो धनंजय:,वे युद्धस्थलमें गुरु तथा गुरुपुत्रका वध करना नहीं चाहते थे। अतः कुन्तीपुत्र धनंजयने वहाँ अपने आचार्यका सम्मान किया
so ’jighāṃsur guruṃ saṅkhye guros tanayam eva ca | cakārācāryakaṃ tatra kuntīputro dhanaṃjayaḥ ||
యుద్ధరంగంలో గురువును గానీ, గురుపుత్రుని గానీ సంహరించదలచని కుంతీపుత్రుడు ధనంజయుడు అక్కడ ఆచార్యునికి తగిన గౌరవాన్ని ఆచరించాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in a righteous war, personal dharma and moral restraints remain active: Arjuna’s reluctance to kill his guru and the guru’s son highlights the ethical weight of the guru–śiṣya bond and the tension between duty to fight and reverence for one’s teacher.
Sañjaya reports that on the battlefield Arjuna does not wish to kill Droṇa or Droṇa’s son Aśvatthāman; instead, he behaves in a manner that honors his teacher, showing restraint and respect amid the violence of war.