Shloka 47
अलंबलवधः (Alaṃbala-vadhaḥ) / The Slaying of Alaṃbala and the Advance toward Karṇa
कामगै: शैब्यसुग्रीवमेघपुष्पबनलाहकै:,अभ्यद्रवत राधेयं प्रवपन् सायकान् बहून् | उसमें इच्छानुसार चलनेवाले महान् वेगशाली और सुवर्णमय अलंकारोंसे विभूषित शैब्य, सुग्रीव, मेघपुष्प और बलाहक नामवाले श्रेष्ठ अश्व जुते हुए थे। वह रथ विमानके समान जान पड़ता था। उसपर आरूढ़ होकर बहुत-से बाणोंकी वर्षा करते हुए सात्यकिने राधापुत्र कर्णपर धावा किया
sañjaya uvāca | kāmagaiḥ śaibya-sugrīva-meghapuṣpa-balāhakaiḥ abhyadravat rādhēyaṃ pravapan sāyakān bahūn |
సంజయుడు పలికెను—సారథి ఇష్టానుసారంగా పరిగెత్తే, స్వర్ణాభరణాలతో అలంకరించబడిన శైబ్య, సుగ్రీవ, మేఘపుష్ప, బలాహక అనే శ్రేష్ఠ అశ్వాలు జోడించబడిన, విమానసమానమైన ఆ రథాన్ని అధిరోహించి సాత్యకి అనేక బాణాలను వర్షింపజేస్తూ రాధేయ కర్ణునిపై దూసుకెళ్లాడు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores kṣatriya resolve and disciplined action: effective agency (a well-equipped chariot, obedient horses, skilled archery) is directed with unwavering focus toward a chosen objective. Ethically, it reflects the Mahābhārata’s war setting where duty-driven courage and mastery of means operate within the harsh constraints of dharma-yuddha.
Sañjaya narrates that Sātyaki, riding a splendid chariot drawn by four famed, swift horses, charges at Karṇa (Rādheya) while releasing a heavy volley of arrows, signaling an intense direct engagement between major warriors.