Shloka 47
द्रोणपर्व (अध्याय १) — भीष्मनिधनानन्तरं धृतराष्ट्रस्य शोकः, सेनायाः स्थितिः, कर्णस्मरणं च
Droṇa Parva, Chapter 1: Dhṛtarāṣṭra’s grief after Bhīṣma’s fall and the army’s reorientation toward Karṇa
स हि शक्तो रणे राजंस्त्रातुमस्मान् महाभयात् | त्रिदशानिव गोविन्द: सततं सुमहाभयात्,राजन! जैसे भगवान् विष्णु देवताओंकी सदा अत्यन्त महान् भयसे रक्षा करते हैं, उसी प्रकार कर्ण हमें भारी भयसे उबारनेमें समर्थ है
sa hi śakto raṇe rājan trātum asmān mahābhayāt | tridaśān iva govindaḥ satataṃ sumahābhayāt ||
సంజయుడు అన్నాడు—రాజా, యుద్ధంలో అతడు మమ్మల్ని మహాభయంనుండి రక్షించగలడు; గోవిందుడు (విష్ణువు) దేవతలను ఎల్లప్పుడూ అత్యంత మహాభయంనుండి కాపాడినట్లే।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the human impulse to seek refuge in a powerful protector during crisis, using a divine comparison to strengthen confidence. Ethically, it shows how rhetoric in war can elevate a warrior’s role to near-sacred guardianship, even as the larger conflict remains morally fraught.
Sañjaya, reporting to King Dhṛtarāṣṭra, reassures him about the Kaurava side’s prospects by asserting that Karṇa can save them from grave danger in battle, just as Govinda is said to protect the gods from great fear.