Shloka 46
द्रोणपर्व (अध्याय १) — भीष्मनिधनानन्तरं धृतराष्ट्रस्य शोकः, सेनायाः स्थितिः, कर्णस्मरणं च
Droṇa Parva, Chapter 1: Dhṛtarāṣṭra’s grief after Bhīṣma’s fall and the army’s reorientation toward Karṇa
जामदग्न्याभ्यनुज्ञातमस्त्रे दुर्वारपौरुषम् । अगमन्नो मन: कर्ण बन्धुमात्ययिकेष्विव,राजन! कर्णने जमदग्निनन्दन परशुरामजीसे अस्त्र-विद्याकी शिक्षा प्राप्त की है और उसका पराक्रम दुर्निवार्य है। इसीलिये हमलोगोंका मन कर्णकी ओर गया, ठीक वैसे ही, जैसे बड़ी भारी आपत्तिके समय मनुष्यका मन अपने मित्रों तथा सगे-सम्बन्धियोंकी ओर जाता है
jāmadagnyābhyanujñātam astre durvārapauruṣam | agamanno manaḥ karṇa bandhumātyayikeṣv iva, rājan ||
సంజయుడు అన్నాడు—రాజా, జామదగ్న్యుడు (పరశురాముడు) అనుగ్రహించి ఆమోదించిన, అస్త్రవిద్యలో అప్రతిహత పరాక్రమం గల కర్ణుని వైపే మా మనస్సు మళ్లింది; మహా విపత్తు వేళ మనిషి మనస్సు సహజంగా మిత్రులు, బంధువుల వైపు పోయినట్లే।
संजय उवाच
Educational Q&A
In crisis, people instinctively seek the strongest and most trusted support; here, the narrative frames Karṇa’s Paraśurāma-sanctioned martial competence as a refuge-like reliance, highlighting how authority-backed skill becomes a moral-psychological anchor in emergencies.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that the Kaurava side’s attention and hope turn toward Karṇa, because his weapon-skill and valor—validated by Paraśurāma—seem capable of meeting the looming danger, much like one turns to relatives and allies when disaster strikes.