Shloka 26
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
त॑ प्रत्यविध्यद् दशभिश्षित्रसेन: शिलीमुखै: । सत्यव्रतश्न नवशि: पुरुमित्रश्न सप्तभि:,तब चित्रसेनने दस, सत्यव्रतने नौ और पुरुमित्रने सात बाणोंसे मारकर अभिमन्युको घायल कर दिया
taṁ pratyavidhyad daśabhiḥ śitraseṇaḥ śilīmukhaiḥ | satyavrataś ca navaśiḥ purumitraś ca saptabhiḥ ||
అప్పుడు చిత్రసేనుడు పది శిలీముఖ బాణాలతో, సత్యవ్రతుడు తొమ్మిది బాణాలతో, పురుమిత్రుడు ఏడు బాణాలతో ప్రతిగా అతనిని విద్ధించి అభిమన్యుని గాయపరిచారు।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of warfare: even a single heroic fighter can be overwhelmed by coordinated attacks. It invites reflection on kṣatriya-dharma (martial duty) and the ethical tension between individual valor and collective tactics on the battlefield.
Sañjaya reports that three warriors—Śitraseṇa, Satyavrata, and Purumitra—shoot Abhimanyu with successive volleys (10, 9, and 7 arrows), wounding him amid the ongoing battle.