Shloka 7
Bhīṣma’s Fall, the Arrow-bed (śara-talpa), and the Establishment of Guard
नष्टप्रभ इवादित्य: सर्वतो लोहिता दिश: । रसते व्यथते भूमि: कम्पतीव च सर्वश:,'सूर्यकी प्रभा मन्द-सी पड़ गयी है। सम्पूर्ण दिशाएँ लाल हो रही हैं। पृथिवी सब ओरसे कोलाहलपूर्ण, व्यथित और कम्पित-सी हो रही है
naṣṭaprabha ivādityaḥ sarvato lohitā diśaḥ | rasate vyathate bhūmiḥ kampatīva ca sarvaśaḥ ||
సూర్యుడు తన కాంతిని కోల్పోయినట్లున్నాడు; అన్ని దిక్కులూ ఎర్రగా మారుతున్నాయి। భూమి అన్ని వైపులా గర్జిస్తూ, వ్యథపడుతూ, కంపిస్తున్నట్లుగా కనిపిస్తోంది।
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse conveys that grave collective violence is not merely a human event but a moral-cosmic rupture: nature itself appears to signal distress. It invites reflection on how adharma and uncontrolled wrath in war generate suffering that reverberates beyond the battlefield.
Sañjaya reports ominous battlefield portents to Dhṛtarāṣṭra: the sun’s light seems diminished, the horizons redden, and the earth roars and trembles—signs traditionally read as foretelling massive destruction and calamity in the coming conflict.