Indra–Mataṅga Saṃvāda: On the rarity and responsibilities of Brāhmaṇya (इन्द्र-मतङ्ग संवादः)
तपसा वा सुमहता कर्मणा वा श्रुतेन वा । ब्राह्म॒ण्यमथ चेदिच्छेत् तन्मे ब्रूहि पितामह,पितामह! यदि कोई ब्राह्मणत्व पानेकी इच्छा करे तो वह उसे तपस्या, महान् कर्म अथवा वेदोंके स्वाध्याय आदि किस उपायसे प्राप्त कर सकता है?
Yudhiṣṭhira uvāca:
Tapasā vā sumahatā karmaṇā vā śrutena vā |
Brāhmaṇyam atha ced icchet tan me brūhi pitāmaha ||
యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—పితామహా! ఎవరికైనా నిజమైన బ్రాహ్మణత్వాన్ని పొందాలనే కోరిక ఉంటే, అది మహత్తర తపస్సుతోనా, శ్రేష్ఠ కర్మతోనా, లేక శ్రుతి-వేదాధ్యయనంతోనా—ఏ మార్గంతో లభిస్తుంది? నాకు చెప్పండి.
युधिछिर उवाच
The verse frames Brahminhood as something to be attained through qualifying means—ascetic discipline, righteous conduct, and sacred learning—inviting a discussion that emphasizes ethical-spiritual merit rather than mere social label.
In the Anuśāsana Parva’s instruction section, Yudhiṣṭhira questions Bhīṣma (the grandsire and authority on dharma) about the true means by which one becomes a brāhmaṇa, setting up Bhīṣma’s forthcoming explanation.