Shloka 114
अनादिर्भूभ्भुवो लक्ष्मी: सुवीरो रुचिराड़ूद: । जननो जनजन्मादिर्भीमो भीमपराक्रम:
anādir bhūr-bhuvo lakṣmīḥ suvīro rucirāṅgadaḥ | janano jana-janmādir bhīmo bhīma-parākramaḥ ||
భీష్ముడు పలికెను—ఆయన అనాది, సమస్త కారణములకు ఆదికారణము. భూమి మరియు లోకములకు ఆధారము; అందమైన సమస్త వస్తువులలో ప్రకాశించే శోభాస్వరూపమూ ఆయనే. ఆయన మహావీరుడు, కాంతిమంతమైన బాహుబంధములు ధరించినవాడు; సమస్త జీవుల జనకుడు, జన్మించువారి జన్మకు మొదటి కారణము. దుష్టులకు ఆయన ‘భీముడు’—భయంకరుడు; ఆయన పరాక్రమమే భయోత్పాదకము, సమస్త ప్రతిఘటనను అణచివేయును॥
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the Divine is simultaneously the beginningless source of creation and the moral force that protects order: He generates life, sustains the worlds, embodies auspicious beauty, and becomes terrifying power against wrongdoing—showing that compassion and righteous severity are complementary aspects of dharma.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira and recites the thousand names of Viṣṇu (Viṣṇu-sahasranāma). This verse is one segment of that hymn, listing epithets that praise the deity’s cosmic originlessness, sustaining power, auspicious radiance, and fearsome prowess against evil.