Shloka 113
अनन्तरूपो<नन्तश्रीर्जितमन्युर्भयापह: । चतुरस्रो गभीरात्मा विदिशो व्यादिशों दिश:
anantarūpo 'nantaśrīr jitamanyur bhayāpahaḥ | caturasro gabhīrātmā vidiśo vyādiśo diśaḥ ||
భీష్ముడు అన్నాడు—ఆయన అనంతరూపుడు, రూపాలకు అంతం లేనివాడు; అనంతశ్రీ—అపరిమిత కాంతి-శోభ కలవాడు; జితమన్యుడు—క్రోధాన్ని జయించినవాడు; భయాపహుడు—భక్తుల భయాన్ని తొలగించేవాడు. ఆయన చతురస్రుడు—సుగుణసంపన్న మంగళమూర్తి; గంభీరాత్ముడు—అంతరంగంలో గాఢుడు; కర్మానుసారం జీవులకు ఫలాలను విభజించి ఇస్తాడు; అందరికీ యథాయోగ్య ఆజ్ఞలు విధిస్తాడు; మరియు వేదమార్గంగా కర్మల దిశను, వాటి ఫలితాలను వెల్లడిస్తాడు।
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest divine governance is ethical: the Lord is praised as self-mastered (having conquered anger), as the remover of fear for devotees, and as the just dispenser of karmic results—guiding beings through rightful commands and Vedic revelation of action and consequence.
In Anuśāsana Parva, Bhīṣma continues his instruction by extolling the Lord through a chain of epithets. These names describe divine qualities—limitless manifestation, splendor, inner depth, and the orderly administration of the world—framing devotion and dharma as grounded in cosmic justice.