Shloka 7
Satyavatī’s Disclosure and the Summoning of Vyāsa
Niyoga for Kuru Succession
स तस्या: शीलवृत्तेन रूपौदार्यगुणेन च । उपचारेण च रहस्तुतोष जगतीपति:,उसके उत्तम शील-स्वभाव, सदाचार, रूप, उदारता, सदगुण तथा एकान्त सेवासे महाराज शान्तनु बहुत संतुष्ट रहते थे
sa tasyāḥ śīlavṛttena rūpaudāryaguṇena ca | upacāreṇa ca rahas tutoṣa jagatīpatiḥ ||
వైశంపాయనుడు చెప్పెను—ఆమె యొక్క ఉత్తమ శీలస్వభావం, సదాచారం, సౌందర్యం, ఉదారత, సద్గుణాలు, అలాగే ఏకాంత సేవ వలన భూమిపతి మహారాజు శాంతను ఎంతో తృప్తి, ప్రసన్నత పొందెను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights an ethical ideal of household life: enduring affection and stability arise from śīla (good character), vṛtta (right conduct), guṇa (virtues), and considerate upacāra (attentive care). It implies that inner qualities and respectful behavior are central to harmony, even more than status or power.
The narrator states that King Śāntanu, described as jagatīpati, is deeply satisfied with his wife because of her exemplary character, proper conduct, beauty, generosity, virtues, and her devoted personal attendance in private.