Shloka 7
आदि पर्व, अध्याय 96 — काश्यकन्याहरणं, शाल्वसमागमः, अम्बावचनं च
Kāśī princesses taken; encounter with Śālva; Ambā’s declaration
दक्षाददितिरदितेविंवस्वान् विवस्वतो मनुर्मनो-रिला इलाया: पुरूरवा: पुरूरवस आयुरायुषो नहुषो नहुषाद ययाति:; ययाते्द्धे भारयें बभूवतु:
Dakṣād Aditir, Aditer Vivasvān; Vivasvato Manuḥ; Manoḥ Ilā; Ilāyāḥ Purūravāḥ; Purūravasaḥ Āyuḥ; Āyuṣo Nahuṣaḥ; Nahuṣād Yayātiḥ; Yayāter Iḍḍhe Bhāryāyāṃ babhūvatuḥ.
వైశంపాయనుడు అన్నాడు—దక్షుని నుండి అదితి, అదితి నుండి వివస్వాన్ (సూర్యుడు), వివస్వానుని నుండి మనువు, మనువుని నుండి ఇళా, ఇళా నుండి పురూరవుడు, పురూరవుని నుండి ఆయువు, ఆయువు నుండి నహుషుడు, నహుషుని నుండి యయాతి జన్మించారు. యయాతి భార్య ఇడ్ఢా గర్భమున పుత్రులు పుట్టిరి—ఇట్లు క్రమానుగతంగా రాజవంశ పరంపర చెప్పబడుచున్నది.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the importance of orderly lineage (vaṃśa) as a vehicle for sustaining dharma: rulers and progenitors are remembered not merely as names, but as links in a moral and social continuity that legitimizes kingship and tradition.
Vaiśampāyana is reciting a genealogical succession: Dakṣa → Aditi → Vivasvān → Manu → Ilā → Purūravā → Āyu → Nahuṣa → Yayāti, and then notes that Yayāti had offspring through his wife Iḍḍhā, continuing the royal line.