Shloka 24
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
अदामहं पृथिवी ब्राह्मणे भ्य: पूर्णामिमामखिलां वाहनेन । गोभि: सुवर्णेन धनैश्व मुख्यै- स््तदाददं गा: शतमर्बुदानि,मैंने तो सवारी, गौ, सुवर्ण तथा उत्तम धनसे परिपूर्ण यह सारी पृथ्वी ब्राह्मणोंको दान कर दी थी एवं सौ अर्बुद (दस अरब) गौओंका दान भी किया था
vaiśampāyana uvāca | adāmahaṃ pṛthivīṃ brāhmaṇebhyaḥ pūrṇām imām akhilāṃ vāhanena | gobhiḥ suvarṇena dhanair ca mukhyais tad ādadaṃ gāḥ śatam arbudāni ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— వాహనాలతో కూడి, గోవులు, స్వర్ణం మరియు ఇతర ప్రధాన ధనాలతో పరిపూర్ణమైన ఈ సమస్త భూమిని నేను బ్రాహ్మణులకు దానమిచ్చాను; ఇంకా శత అర్బుదముల (పది బిలియన్లు) గోవులను కూడా దానమిచ్చాను.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dāna as a central dharmic virtue: even sovereignty and immense wealth are to be used for righteous giving, especially in support of sacred learning and social-religious obligations.
In Vaiśampāyana’s narration, a speaker (implicitly a royal figure within the story) declares having donated the entire earth along with conveyances, cattle, gold, and vast wealth, including an enormous number of cows—emphasizing extraordinary generosity and merit.