Shloka 23
Śāṃtanu’s Ideal Rule; Devavrata’s Return; The Satyavatī Marriage Condition and Bhīṣma’s Vow (आदि पर्व, अध्याय ९४)
सर्वामिमां पृथिवीं निर्जिगाय प्रादामहं छादन ब्राह्मणेभ्य: । मेध्यानश्वानेकशतान् सुरूपां- स्तदा देवा: पुण्यभाजो भवन्ति,मैंने इस सारी पृथ्वीको जीत लिया था। मैं ब्राह्मणोंको अन्न-वस्त्र दिया करता था। मनुष्य जब एक सौ सुन्दर पवित्र अश्वोंका दान करते हैं, तब वे पुण्यात्मा देवता होते हैं
sarvām imāṁ pṛthivīṁ nirjigāya prādām ahaṁ chādana-brāhmaṇebhyaḥ | medhyān aśvān ekaśatān surūpāṁs tadā devāḥ puṇyabhājo bhavanti ||
వైశంపాయనుడు పలికెను— నేను ఈ సమస్త భూమిని జయించి బ్రాహ్మణులకు అన్నమూ వస్త్రమూ దానం చేసేవాడిని. ఎవడు వంద అందమైన, విధిపూర్వకంగా శుద్ధమైన అశ్వాలను దానం చేస్తాడో, అప్పుడు దేవతలు కూడా ఆ పుణ్యానికి భాగస్వాములు అవుతారు; అటువంటి ధర్మదానంతో మనిషి దివ్య శుభఫలానికి అర్హుడవుతాడు.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse links righteous kingship with dāna: conquest or power is ethically completed by supporting brāhmaṇas and performing high-merit gifts (like donating ritually pure horses). Such giving is portrayed as generating puṇya that reaches even the devas.
Vaiśampāyana narrates a speaker’s past conduct: after conquering the earth, he regularly gave provisions and clothing to brāhmaṇas, and he highlights the exceptional merit of donating a hundred fine, sacrificially fit horses.