Shloka 25
Ādi Parva, Adhyāya 85: Āṣṭaka–Yayāti संवादः
Merit-Exhaustion, Rebirth, and the Critique of Pride
ययातिरुवाच यत् त्वं मे हृदयाज्जातो वय: स्व॑ न प्रयच्छसि । जरादोष्स्त्वया प्रोक्तस्तस्मात् त्वं प्रतिपत्स्यसे,ययातिने कहा--अनो! तू मेरे हृदयसे उत्पन्न होकर भी अपनी युवावस्था मुझे नहीं दे रहा है और बुढ़ापेके दोष बतला रहा है, अतः तू वृद्धावस्थाके समस्त दोषोंको प्राप्त करेगा और तेरी संतान जवान होते ही मर जायगी तथा तू भी बूढ़े-जैसा होकर अग्निहोत्रका त्याग कर देगा
yayātir uvāca yat tvaṁ me hṛdayāj jāto vayaḥ svaṁ na prayacchasi | jarādoṣas tvayā proktas tasmāt tvaṁ pratipatsyase ||
యయాతి అన్నాడు—ఓ అనో! నీవు నా హృదయమునుండి పుట్టినవాడవై కూడా నీ యౌవనాన్ని నాకు ఇవ్వడం లేదు; పైగా జర దోషాలను చెప్పుచున్నావు. అందుచేత నీవే ఆ దోషాలన్నిటిని పొందుదువు।
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of filial responsibility and the consequences of refusing a rightful request within a moral framework: one who points out the hardships of duty yet withholds help may be made to face those very hardships.
In the Yayāti episode, the king seeks to obtain youth from his son to postpone old age. Here Yayāti rebukes the son who refuses, declaring that he will himself experience the defects of old age—functioning as a curse-like pronouncement within the story.